נאכדעם וואס סאטאשי איז נעלם געווארן, איז ביטקאוין אריין אין א מאדנע תקופה. עס האט געארבעט, אבער כמעט קיינער עס נישט באמערקט. א קליינע גרופע פון דעוועלאופערס און באנוצער האבן עס געהאלטן ביים לעבן, נישט ווייל זיי האבן ערווארטעט עפעס גרויס פון עס, נאר פשוט צוליב א נייגעריגקייט צו זען אויב עס וועט איבערלעבן. עס זענען נישט געווען קיין גרויסע מעלדונגען, קיין צוזאג, און קיין שום קלארע פלאן אויף ווייטער. ביטקאוין האט ווייטער עקזעסטירט שטילערהייט, מיט אן עקשנות, בלאק נאך בלאק.

ביסלעכווייז האבן מענטשן אינדרויסן פון דעם קליינעם צירקל אנגעהויבן געוואויר צו ווערן דערפון. טייל זענען אנגעקומען דורך אנליין פארומס, און אנדערע האבן געהערט דערפון דורך שמועות וואס זענען ארומגעגאנגען. עטליכע זענען איבערגענומען געווארן פונעם געדאנק פון געלט וואס דארף נישט קיין רשות פון קיינעם, בשעת אנדערע האבן סתם אזוי עקספערימענטירט. עס איז נישט געווען קיין שום עכטע סיבה פארוואס מען זאל עס דעמאלטס טראסטן; עס איז געווען פאמעליך, קאמפליצירט, און מען האט עס גרינג געקענט איגנארירן. דאך האט עס פונקציאנירט, און דאס אליינס האט אנגעצינדן אן אינטערעסע.

בשעת וואס די צאל באנוצערס זענען געוואקסן, האבן זיך אנגעהויבן אנזען קליינע שפאלטנעס, נישט אינעם טעכנאלאגיע זעלבסט, נאר אין די ערווארטונגען וואס מענטשן האבן געהאט ארום דעם. מענטשן האבן אנגעהויבן פרעגן וואס איז די עכטע ציל פון ביטקאוין. איז עס א סיסטעם פאר פעימענטס? איז עס אן אינוועסטמענט צו האלטן געלט? אדער גאר א פאליטישע סטעיטמענט? אויף די שאלות איז נישט געווען קיין קלארע ענטפער, און קיינער האט נישט געהאט די אוטאריטעט אפצומאכן וואס עס איז. די נעטווארק האט ווייטער געארבעט, אבער די דעבאטעס ארום דעם זענען געווארן אלס שטערקער.

אין די זעלבע צייט האט ביטקאוין אנגעהויבן ארויסצוגיין צו די עכטע וועלט אויף קליינע וועגן. מענטשן האבן עס געטוישט פאר חפצים, פאר טובות, אדער סתם צוליב נייגעריגקייט. ביסלעכווייז האט זיך געפארעמט א פרייז, וואס האט אנגעהויבן טאנצן ארויף און אראפ, געקראכט, און צוריק אויפגעשטאנען. די ערשטע פרייז באוועגונגען זענען געווען זייער אומסטאביל, געטריבן דורך א שוואכע מארקעט און עמאציעס אנשטאט קלארע פאקטן. פונדעסטוועגן, מיט יעדע טראנזאקציע וואס איז דורכגעגאנגען, איז ביטקאוין געווארן אלס שווערער צו איגנארירן.

ביי דעם פונקט האט ביטקאוין שוין איבערגעשטיגן די ערשטע שטאפלען פון זיין סתם קאוד. עס איז פארוואנדלט געווארן אין אן ערנסטע נושא פאר דעבאטעס, און דאס איז געווען א וויכטיגע זאך. די פאקט אז מען האט זיך געדינגען דערויף האט געוויזן אז מענטשן האבן דא אן אינטערעסע, און אז מענטשן האבן אן אינטערעסע מיינט עס אז די זאך איז רעלעוואנט. טראץ דעם וואס עס האט נישט געהאט קיין גרינדער, קיין קלארע פלאן פארן צוקונפט, אדער ספעציעלע זיכערהייט מיטלען, איז ביטקאוין ווייטער געגאנגען אויף זיין וועג - נישט ווייל איינער האט עס געפירט פון אינדרויסן, נאר ווייל עס זענען שוין געווען גענוג מענטשן וואס האבן געהאט אן אינטערעסע צו זען וואס עס גייט זיך אויסקאכן דערמיט אין די צוקונפט.